– Απόλαυσα τα κείμενα όλων. Ήταν ένα κι’ένα, τόσο της ομάδας όσο και των καλεσμένων. Σα να μιλούν για τη “μαγική συνταγή”, που δύσκολα μπορούμε να τη πούμε με λόγια. Ευτυχώς που έρχεται ο αγώνας στη Κομοτηνή, αλλιώς θα είχα πάθει στεναχώρια με την επιστροφή στην Αθήνα… πολύ γρήγορα πέρασε αυτό το ταξίδι!

– Στην επόμενη επίσκεψη μας στη Πίνδο ελπίζω να βρεθούμε περισσότερο με τον Πολυδεύκη. Τον ευχαριστούμε πολύ για όλα!

– Τα παιδιά με το Golf (Γιάννης & Ξένια) έστειλαν mail με χαιρετισμούς και ευχές.

“Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδεψα με τους Nomad. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή ήμουν λίγο προβληματισμένη γιατί θα περνούσα τρεις γεμάτες μέρες με ανθρώπους που δε γνώριζα και που τους είχα συναντήσει φευγαλέα πριν από ένα χρόνο περίπου. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν ξέρεις τι να περιμένεις (εγώ συνήθως περιμένω τα χειρότερα… από στραβώματα και γκρίνια μέχρι υφάκι υπεροψίας και καυγάδες).
Από την πρώτη όμως στιγμή που τους συνάντησα στον ξενώνα ένιωσα τόσο άνετα μαζί τους που ήταν σα να τους γνώριζα χρόνια! Και αυτό σε εμένα προσωπικά έχει συμβεί σπάνια στο παρελθόν. Και όταν συμβαίνει, για μένα είναι ένα εξαιρετικό δώρο.
Την επόμενη ημέρα το πρωι άρχισαν οι εξορμήσεις. Δε χρειάζεται να μιλήσω βέβαια για την Βάλια Κάλντα και την απαράμιλλη ομορφιά της, οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους. Το τοπίο σου μετέδιδε τέτοια αρμονία που μόνο η φύση μπορεί να προσφέρει. Θα εστιάσω στο γενικό κλίμα που υπήρχε ανάμεσά μας. Γέλιο μέχρι δακρύων, χαλάρωση, εύστοχα σχόλια για διάφορες καταστάσεις. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ο συντονισμός της παρέας. Σκεφτόμουνα κάτι και σε δευτερόλεπτα το άκουγα από κάποιον άλλο στον ασύρματο! Αφού δεν το πίστευα….
Μέχρι και η μικρή Τάτη ήταν απόλυτα συντονισμένη με την παρέα (τι παιδί! καλόβολο, κοινωνικό, ήρεμο…).
Από καιρό ήθελα να επισκεφθώ την Βάλια Κάλντα. Και τελικά δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για να το κάνω από το να την επισκεφτώ με τους Nomad. Θέλω να σας ευχαριστήσω για τις υπέροχες εμπειρίες που απέκτησα μαζί σας και για την καταπληκτική παρέα σας. Να είστε όλοι καλά!”

Από τη δική πλευρά, νομίζω πως για το μαγευτικό σκηνικό της περιοχής, τόσο οι πανέμορφες φωτογραφίες όσο και τα σχόλια των υπολοίπων με κάλυψαν. Άλλωστε, όσο κοινότυπο και αν ακούγεται, είναι εικόνες, στιγμές και συναισθήματα που δυστυχώς δεν μπορούν να ερμηνευτούν με λέξεις… Χαλάλι χίλιες φορές το ατελείωτο – μοναχικό 9 ωρο ταξίδι υπό ασταμάτητη βροχή και τρελό νταλικοκαραβάνι μεταξύ Καλαμπάκας – Γρεβενών (στο πήγαινε) με το “ταξιδιάρικο” wrangleraki με τα simex. Θα μπορούσα να συνεχίσω μέχρι και τη… Μογγολία (αν με έβγαζε ο κεντρικός) προκειμένου να απολαύσω ανάλογες στιγμές με την ίδια παρέα. Αυτό που νιώσαμε όλοι και νομίζω πως ξεχωρίζει πάνω από όλα, είναι αυτό που κάποτε ο Παναγιώτης είχε χαρακτηρίσει ως “ουσία” των Nomad, η οποία ήταν παρούσα όλο το τριήμερο. Δεν είναι και εύκολο πράγμα να αισθανθείς τόσο κοντά σου ανθρώπους που δεν αποτελούν τη “φυσική” σου οικογένεια, όπως λέει και η Άννα.
Εύχομαι ανάλογη συνέχεια στις δραστηριότητες!

Πυκνές, παγωμένες νιφάδες χιονιού, μας υποδέχτηκαν δροσερά το βράδυ της Παρασκευής, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη επόμενη μέρα…όμως και την επόμενη και τη μεθεπόμενη δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να χιονίζει…

Το χωριό Περιβόλι ερημωμένο αυτή την εποχή, αφού οι περισσότεροι κάτοικοι διάλεξαν να ξεχειμωνιάσουν στα πεδινά.
Οι μισθωτοί φύλακες και τα σκυλιά έχουν πάρει την ευθύνη της φύλαξης του μέρους, μέχρι την άνοιξη…
Παράθυρα καλυμμένα με λαμαρίνες, αυλόπορτες φραγμένες, κρατούν τα σπίτια σα σε χειμερία νάρκη…
Ελάχιστες καμινάδες που καπνίζουν, υποδηλώνουν σημάδια ζωής, όπως αυτή του ξενώνα που μας φιλοξένησε…

Το τοπίο μοναδικό…!!!

Οι δικές μας στιγμές απολαυστικές…!!!

Ακόμα χαϊδεύουν το μυαλό μου εικόνες και με γυρίζουν ευχάριστα πίσω, αλλά
ο χρόνος για όσα θέλεις να θαυμάσεις είναι πάντα λίγος και τα ρολόγια πάντα είναι βιαστικά…

Άννα, χαρήκαμε που σε γνωρίσαμε και που πέρασες καλά στο μικρό αυτό ταξίδι της ομάδας. Σοφία, επίσης!

Φοβερή χημεία στη παρέα, η Πίνδος στα λευκά, και οι μέρες πέρασαν σαν ένα απόγευμα. Οφείλουμε να ξαναπάμε, το χιόνι μας κράτησε κρυμένα πολλά μοναδικά μέρη της Βάλια Κάλντα.
Τα οχήματα μας στους παγωμένους δρόμους, ιδίως στις ανηφορο-κατηφόρες, έμοιαζαν σαν ελέφαντες με παγοπέδιλα. Φυσικό είναι, με μικτό βάρος από 2 μέχρι 3 τόνους… Πάντως δεν μας πρόδωσαν πουθενά, μας κράτησαν ασφαλείς παντού.

Ντίνος, απόλυτο show.
Πάκης & Ιάκωβος απερίγραπτοι!

Το νιώσαμε στη Ροδόπη και ξανά στη Πίνδο: η χρονιά ξεκίνησε για την ομάδα με πολλή θετική ενέργεια…

Άννα & Τάτη Μισκή, ενθουσιασμένες. Ανυπομονούν για το επόμενο, και εγώ επίσης!!!