Επιστροφή από μια δραστηριότητα που είχε λίγο από όλα. Χιόνι, λάσπη, ποτάμι, χωματόδρομο, νεροφαγώματα, πανέμορφα τοπία και φυσικά όπως πάντα καλή παρέα.
Το ΚΙΑ μου έλειψε και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξανασυμβεί. Μου έλειψε όμως και το Wrangler του Mike…….
Πάρα, πάρα, πάρα πολύ καλό το Cruiser του Παναγιώτη. Ο Παναγιώτης το πήγε με περισσή άνεση σαν να το είχε χρόνια.
Επιστροφή, προσγείωση μάλλον, στην πεζή πραγματικότητα, με τη θλίψη που μου δημιουργείται μετά από κάθε αποχαιρετισμό από δραστηριότητα με τους nomads. Που ήμουν και που πάω?
Στο δρόμο της επιστροφής (συνήθως είναι και ο χρόνος της ψυχοθεραπείας μου) έλαβα ένα SMS από μια φίλη μου. “Τυχερέ, πάλι από εκδρομή γυρίζεις”
Αισθάνομαι πραγματικά ‘τυχερός’ που γνώρισα τους nomads, και μοιράζομαι μαζί σας όλες αυτές τις στιγμές.
Όμως πόσο ‘τυχερός’ πρέπει να αισθάνεται κάποιος που διάνυσε 1000+ χλμ (όπως όλοι μας) μέσα σε ένα ΣΚ, για να ζήσει αυτές τις στιγμές?
Μάλλον όλοι μας ‘προκαλούμε’ ή μάλλον δημιουργούμε την ‘τύχη’ μας, και αυτή μας επιβραβεύβει.
Και αυτό είναι που μου αρέσει πολύ και δεν θέλω με τίποτα να αλλάξει.
Είμαι σίγουρος ότι χιλιάδες άλλοι άνθρωποι (από αυτούς που μας αποκαλούν ‘τυχερούς’) είχαν τη δυνατότητα για κάτι αντίστοιχο, αλλά τους νίκησε η έλξη του καναπέ, ή αλλιώς καναπεδίαση.
Εγώ πάντως προτιμώ την nomadiωση….
Η μαγική πέτρα…
Canon boy…
Q…
Μόρντορ…
Οι φίλες…
Ice Queen…
4000 rpm…
Οι ζωγράφοι…
Το νεροφάγωμα…
Relaxing…
??????….
