Το τοπίο μας αποζημίωσε για άλλη μια φορά....

Ξεκίνησαν όλα σαν ένα κανονικό διήμερο απόδρασης απο την καθημερινότητα και το βράδυ της Παρασκευής μαζευτήκαμε στο γνωστό (πλέον) ξενώνα του Τάσου, που είναι της Ευανθίας… μετά απο τα γνωστά γέλια και πειράγματα έπεσε η βόμβα…

“Εμμμ… Ιάκωβε, ίσως θα ήταν καλύτερα, να το αφήσουμε εδώ το Cruiseraki αύριο…!!!”

και τότε κατάλαβα ότι τα πράγματα θα ήταν σοβαρά… αλλα πάλι λέω… αφου έχουμε το Pajeraki μαζί… πόσο σοβαρά μπορεί να είναι τα πράγματα;;;

Ο κύβος ερρίφθει και το μπλέ θα έμενε πίσω…

Ξημέρωσε Σάββατο και η ομάδα πίνει αμέριμνη καφέ και παίρνει το πρωινό της στο γνωστό πλούσιο μπουφέ του ξενώνα σκεπτόμενη τη διαδρομή της ημέρας. Ο στόχος τίθεται και είπαμε να πάμε να ενώσουμε το γνωστό κομμάτι, που σχεδόν όλοι είδαμε στην τελευταία μας δραστηριότητα, απο την ανηφόρα γλίτσα μέχρι τους σωλήνες και απο εκεί να βρούμε το στίγμα του δρόμου να δούμε που βγαίνει… Όλα ήταν θεωρητικά, υποθετικά και αβέβαια…!!!

Φτάνουμε στο γνωστό σημείο σχετικά γρήγορα με την βοήθεια των Boggers και των Simex και ο προβληματισμός αρχίζει στο πως να περάσουμε τις πρωτες χαραδρούλες…

Οι Scouters (κοινώς, αρσενικά χωρίς αυτοκινήτο) ξεκινούν το ψάξιμο και η πρώτη δίοδος βρέθηκε σε τελείως off δρόμο με μια σχετική απότομη κατηφόρα μέσα στο ρέμα και απο εκεί στο πολύ μικρό ξέφωτο ανάμεσα απο τα έλατα, ενώ η παρουσία της βροχής απο νωρίς μας συμπλήρωνε το τοπίο…

Το πέρασμα βγήκε και ήμασταν λίγο πιο κοντά πλέον στους σωλήνες… Το μεγάλο νεροφάγωμα εν μέσω του δάσους, όμως με την παχιά και πολύ ύπουλη λάσπη, λίγο πιο κάτω, κράταγε το σημείο καλά φυλαγμένο σαν να ήθελε να το προφυλάξει απο πιθανούς εισβολείς!!!

Το σημείο μελετήθηκε και το τρωτό του σημείο φάνηκε… τα οχήματα δράσης έπιασαν δουλειά και το πανέμορφο κομμάτι αυτό ξεπεράσθηκε ενώ το στίγμα μας στο gps, παρέμενε σε περιοχές που δεν δήλωναν κανένα κομμάτι δρόμου, κανένα κομμάτι χάραξης ή έστω κάτι σε υπόνοια αυτών…!

Συνεχίζουμε ανατολικά με στόχο να βρούμε το δρόμο για τις Καταβόθρες και βρίσκουμε επιτέλους ίχνος δρόμου που φαίνεται να πηγαίνει στη σωστή κατεύθυνση αλλά μετά απο λίγο μας περικυκλώνει το πλούσιο και πυκνό δάσος με τα έλατα… και απλά δεν μπορούμε να πάμε πίσω μετά τα πολύ ωραία περάσματα.. θέλαμε πάση θυσία να ενώσουμε το δρόμο και να συνεχίσουμε… μετά απο αρκετό ψάξιμο αποφασίσαμε να κατέβουμε σε κάτι πεδιάδες που ξεχύνονταν Νότια και να δούμε απο εκεί πως θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε… καταπληκτικά περάσματα σε κατηφορικές πλαγιές με νεροφαγώματα και η τεχνική των οδηγών προκαλείται για άλλη μια φορά…

Μετά απο αρκετή πορεία και με το φόβο της νύκτας να πλησιάζει, έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα συνεχίζαμε προς τον στόχο μας η αν θα γυρνάγαμε όσο ακόμα ήταν καιρός πίσω απο την ήδη διανυθήσα διαδρομή που ναι μεν ήταν σίγουη αλλα ταυτόχρονα ήταν και δύσκολη αλλα και χρονοβόρα…

Οι scouters απιστρατεύονται και πάλι για να μεταφέρουν την εικόνα του τεραίν πιο κάτω και την τελική απόληξη του ίχνους…

Το συμπέρασμα ήταν ότι ο δρόμος πέρναγε και έφτανε μετά απο “λίγο” πάνω απο το χωριό… το πρόβλημα ήταν ότι είχε αρχίσει να σουρουπώνει και ότι είχαμε πολλά και διάφορα εμπόδια να υπερπηδήσουμε που έκαναν το τελικό αποτέλεσμα πολυ αμφίβολο με τεράστιους βράχους να έχουν κλείσει το πέρασμά μας, με σάρες που είχαν πάρει τη θέση του δρόμου και με μια κορυφογραμμή που έπρεπε να ακολουθήσουμε ανάμεσα απο τα έλατα σε σχηματισμό για να κατέβουμε τέλος μια “καλή” κατηφόρα (αν φτάναμε μέχρι εκεί)!!!

(Η φωτογραφική κάλυψη είναι κυρίως της Ελεάνας και του Νίκου …)