Παράξενες συναντήσεις είχαμε την Κυριακή στην πάρνηθα…
Στην πρώτη προπόνηση-δοκιμή, οι εντυπώσεις ήταν τουλάχιστον θετικές!! Πραγματικά γαζώνει σαν uzi το pajero του Ανδρέα. Το μοτέρ, τα κοντά “αργά”, όλη η δουλειά στο όχημα και κυρίως η γεωμετρία του, με τον Mitsubishi 9-inch πίσω και τον Dana 44 εμπρός, σε multi link αναρτήσεις και coilovers της sway-a-way, το έχουν μετατρέψει σε καθαρόαιμο αγωνιστικό όπλο. Συγχαρητήρια στο team της xtreme4X4 για την καλή δουλειά!!
Η παρουσία του Ανδρέα στο τιμόνι και του Νίκου στο bucket του συνοδηγού με γεμίζουν χαρά. Επιτέλους, οι προοπτικές για ένα μόνιμο ζευγάρι στα trophies της Ελλάδας και του εξωτερικού δείχνουν να παίρνουν σχήμα. Η δουλειά που μας περιμένει, πολλή, και σίγουρα οι πρώτοι μήνες θα είναι περίοδος δεσίματος της ομάδας και προσαρμογής. Η πρώτη πρόβα σε πραγματικές συνθήκες, το trophy του Έβρου σε ένα μήνα και κάτι.
Το fj40 που συναντήσαμε στην Πάρνηθα ανήκει σε μιαν άλλη, μυθική εποχή. Τότε τα οχήματα αυτά ήταν εργαλεία δουλειάς και ταξιδιού, όπως ακόμα και φέτος τα είδαμε να είναι στο Ιράν, να δουλεύουν με 50+ χρόνια στην πλάτη τους. Το 40άρι του Δημήτρη που γνωρίσαμε προχθές είναι ένα από τα ομορφότερα οχήματα που έχω δει ποτέ μου, αναπαλαιωμένο με ακρίβεια και τέχνη. Τι να κάνουμε, αυτά τα οχήματα έχουν μια ομορφιά σχεδόν παραμυθένια, σαν αν βλέπεις ένα παλιό ξίφος katana. Δεν μπορείς βλέποντας τα να μην σκεφτείς ζουγκλες και ερήμους, και μια περασμένη εποχή που το off road μπορεί να μην ήταν ακραίο, αλλά ήταν όμορφο και ταξιδιάρικο. Αντίστοιχα και τα εργαλεία εκείνης της εποχής δεν είναι custom, δεν είναι “ψαρωτικά” και βέβαια δεν έχουν τις δυνατότητες ενός… uzi, αλλά είναι τόσο όμορφα και χαλαρωτικά…
Να το χαίρεσαι, Δημήτρη!!
Mike Miskis
