Οι μέρες των διακοπών ήρθαν και όλοι με αγωνία περιμέναμε να συναντήσουμε τους φίλους μας σ’ αυτό το μέρος  που συχνά αναφέρουμε ως τον χώρο των Νοmad. “Εκεί που ο αέρας μας ξεραίνει τα χείλη, που οι αισθήσεις γεμίζουν ομορφιά, που το σώμα γεμίζει δύναμη και υγεία και το μυαλό λειτουργεί στη σωστή κατεύθυνση. Εκεί που η ψυχή μας φορτώνει ευγένεια και ενέργεια, που η ομάδα δένεται με τρόπο και σε βαθμό αδιανόητο υπό άλλες συνθήκες”. Το δάσος, πυκνό, ειδικά αυτό του Καράντερε που πιο πυκνό δεν γίνεται, περίμενε εμάς για να ξετυλίξει όλη την μαγεία και την γοητεία ενός χώρου κρυφού για τους αμύητους, γι’ αυτούς που δεν ξεμυτίζουν από την ασφάλεια της πόλης ή του σαλέ, γι’ αυτούς που δεν θα δουν ποτέ την νωπή πατημασιά του λύκου  και δεν θα νοιώσουν την αύρα του δάσους την νύχτα που σου παγώνει το αίμα! Δυστυχώς οι φωτογραφίες δεν θα πουν πολλά γιατί η φωτογραφία μπορεί να περιέχει χίλιες λέξεις αλλά το βίωμα βγαίνει απ’ το μυαλό του ανθρώπου και ξεφεύγει απο κάθε περιγραφή. Οι ιστορίες που ειπώθηκαν μπροστά στο αναμμένο τζάκι πολλές. Ταξιδιάρικες, ενδιαφέρουσες, ευχάριστες ή παράξενες και καμιά φορά νωχελικές. Βλέπεις μετά την κούραση την μέρας το τζάκι και το καλό φαί σε στέλνουν εύκολα για ύπνο! Και τι δεν είπαμε! Εκεί ξέχασα τα πάντα και δεν τα θυμήθηκα παρά μόνο όταν κατέβηκα στα πεδινά. Ο ξενώνας στα 1550 μέτρα καταπληκτικός. Θαλπωρή χτισμένη με τοίχους στο κέντρο του δάσους. Τι πιο όμορφο από το να είσαι εκεί με τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα. Το Φιλαράκι με την Βίκυ  που έκαναν ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα, η εξωτική παρέα του Ionut και της Zina με τις ιστορίες από το ΤΑΤ και ο Κώστας με την Παυλίνα ήταν τα πιο ευχάριστα highlights της δραστηριότητας απο πλευράς προσώπων.