Με τα σημερινά δεδομένα, αυτά τα αυτοκίνητα κανείς δεν θα τα αποκαλούσε καν “αγωνιστικά”.
Για τα αυτοκίνητα, λες και από το 2006 πέρασαν 100χρόνια!…

Για τους ανθρώπους όμως, νιώθω πως αυτά τα πέντε χρόνια μας έκαναν λίγο σοφότερους, λίγο πιο έμπειρους και ίσως λίγο καλύτερους. Όχι λόγω των Trophy, αλλά λόγω του δεσίματος που δημιουργείται όταν μια ομάδα προσπαθεί για έναν κοινό στόχο, ιδίως όταν αυτός είναι δύσκολος και δεν έχει το στοιχείο της ιδιοτέλειας.
Αφιερώνω αυτή τη φωτογραφία (με αφορμή το επερχόμενο ΕΑΤ2010) σε όλους όσους έζησαν με την ομάδα μας σαν συνοδηγοί και σαν υποστήριξη, με ΠΟΛΛΗ αγάπη. Βασίλης, Κλεώπας, Ionut, Ζινα, Πάνος, Άννα, Βίκυ, Ζωή, Q, Βαγγέλης… είναι πολλοί για να τους αναφέρω όλους!!

Δεν μπορώ όμως να μη ξεχωρίσω το ζευγάρι μου τον Ανδρέα και τον συνοδηγό μου τον Μιχάλη, που εξακολουθούν να με ανέχονται μετά από τόσο καιρό. Έχω τρέξει χωρίς τον Ανδρέα, έχω τρέξει χωρίς τον Μιχάλη. Η αίσθηση είναι λειψή, κάτι έλειπε πάντα.
Πρώτα ο Θεός, σε λίγες μέρες θα είμαστε και πάλι “κομπλέ”. Ευχαριστώ φιλαράκια μου!!
Mike Miskis